کدهای وضعیت HTTP

کدهای وضعیت HTTP یا (HTTP status codes) کدهای پاسخ استانداردی است که توسط سرور وبسایت بر روی اینترنت صادر می شود. این کدها به شناسایی علت مشکلات کمک می کنند زمانی که وب پیج یا منابع دیگر درست عمل نکنند و مشکلی داشته باشند.

اصطلاح کد وضعیت HTTP در واقع اصطلاح مشترکی است برای خط وضعیت HTTP یا  (HTTP status line) که شامل کد وضعیت HTTP (HTTP status code) و عبارت دلیل HTTP (HTTP reason phrase) است.

کدهای وضعیت HTTP

کدهای وضعیت HTTP گاهی اوقات کد خطای مرورگر یا کد خطای اینترنت نامیده می شوند. برای مثال خط وضعیت HTTP شماره 500 که همان خطای داخلی سرور است، از کد وضعیت HTTP شماره 500 و عبارت دلیل HTTP یعنی Internal Server Error تشکیل شده است.

خطای کدهای وضعیت HTTP در دو گروه اصلی وجود دارند:

1- خطاهای سمت کلاینت 4xx

این گروه از کدهای وضعیت HTTP شامل خطاهایی است که در اثر بد یا نامناسب بودن دستور درخواست وب پیج یا منبع دیگر است و یا زمانی که درخواست به دلایل مختلف قابل اجرا نیست که بطور پیش فرض خطای کلاینت در نظر گرفته می شوند (کلاینت کسی است که در اینترنت جستجو و گردش می کند).

از شایعترین خطاهای وضعیت HTTP سمت کلاینت می توان به خطاهای 404 (Not Found)، 403 (Forbidden) و 400 (Bad Request). اشاره کرد.

2- خطاهای سمت سرور 5xx

این گروه از کدهای وضعیت HTTP شامل آندسته از خطاهایی است که درخواست کلاینت توسط سرور شناخته شده و درک می شود، اما سرور توانایی اجرای آنها به دلایل مختلف را ندارد. تعدادی از خطاهای HTTP سمت سرور رایج عبارتند از: 500 (Internal Server Error) و 503 (Service Unavailable) و 502 (Bad Gateway).

می توانید لیست کامل خطاها را در صفحه خطاهای کد وضعیت HTTP بخوانید.

سایر کدهای وضعیت HTTP موجود علاوه بر کدهای 4xx و 5xx نیز وجود دارد. این دسته از کدهای خطای HTTP شامل کدهای گروه 1xx، 2xx و 3xx می باشند که به ترتیب کدهای اطلاعاتی (اخباری)، کدهای تایید و کدهای اعمال ریدیرکت محسوب می شوند. این انواع دیگر کد وضعیت HTTP خطا نیستند بنابراین نباید به مرورگر و کاربر اطلاع داده نمی شوند و در صفحه مرورگر ظاهر نمی شوند.

بعضی از خطاهای سیستم دارای عدد کد وضعیت مشابه با کد وضعیت HTTP هستند اما این خطاها متفاوت بوده و پیام و معنی این خطاها کاملا با HTTP فرق دارد و بایستی به شیوه ای متفاوت برطرف شوند.